Siyasal Tercihlerin Söylemdeki Dönüşümü
Yerel siyaset, sadece hizmetin değil, aynı zamanda sembollerin ve sözcüklerin de yönetildiği bir alandır. Bir Büyükşehir Belediye Başkanı’nın, muhalefet oylarıyla seçildikten sonra iktidar partisine geçişi, sadece bir rozet değişimi değil, aynı zamanda o güne kadar kurulan ittifakların ve paylaşılan dilin de imhası anlamına gelir. Bu değişimden doğan meşruiyet krizini örtmek için başvurulan en güçlü silah ise “Rant” kavramıdır. İlçe Belediye Başkanı ile Büyükşehir Belediye Başkanı arasındaki billboard savaşları, aslında dilbilimsel bir kılıfın ardına gizlenmiş siyasi bir hesaplaşmadır.
“Ranta Geçit Yok!”: Bir Gelecek Zaman Muğlaklığı
Büyükşehir Belediye Başkanı tarafından ilçenin dört bir yanına asılan “Ranta Geçit Yok!” sloganı, stratejik olarak seçilmiş bir zaman kipi içerir. “Geçit yok” ifadesi, henüz gerçekleşmemiş, ancak gerçekleşme ihtimali olduğu iddia edilen eylemlere yönelik bir “bariyer” imajı çizer.
İhtimal Üzerinden Suçlama: Bu söylem, somut bir usulsüzlükten ziyade, duyumlar, niyet okumalar ve “her an bir yanlış yapılabilir” iması üzerine kuruludur.
Savunma Mekanizması: Parti değiştirerek seçmen iradesini tartışmaya açan başkan, bu sert söylemle odağı kendi üzerinden alıp ilçe belediyesine yöneltir. “Ben partimi değiştirdim ama bunu kamu malını (rantı) korumak için yaptım” alt metnini topluma servis eder. Ancak ilçe belediye başkanının “Böyle bir rantın oluşması fiziken ve hukuken mümkün değildir” savunması, Büyükşehir’in söylemini “ihtimal peşinde koşan bir saldırı” düzeyine indirger.
“Ranta Son!”: Geçmişin ve Şimdinin İtirafı
İlçe Belediye Başkanı’nın cevabı olan “Büyükşehir’de Ranta Son!” sloganı ise dilbilgisi açısından çok daha ağır bir itham taşır. “Son” kelimesi, devam eden, hâlihazırda var olan ve kanıksanmış bir durumun durdurulması gerektiğini bildirir.
Somutluk İddiası: Bir şeye “son” vermeniz için o şeyin mevcudiyetinden emin olmanız gerekir. Bu söylem, Büyükşehir Belediyesi bünyesinde süregelen usulsüzlüklerin zaten işlendiğini ve artık bu sürecin bitmesi gerektiğini iddia eder.
Ayna Etkisi: İlçe başkanı, kendisine yöneltilen “gelecek zamanlı” suçlamayı, Büyükşehir’e “şimdiki zamanlı” bir ithamla iade eder. Eğer Büyükşehir Başkanı düne kadar birlikte çalıştığı ilçe belediyesini bugün rantçılıkla suçluyorsa, ilçe başkanı da bu mantıksal boşluktan yararlanarak Büyükşehir’in kendi içindeki “rant düzenini” ifşa eder.
Çelişki ve Meşruiyet Kaybı
Bu billboard savaşındaki en temel çelişki, Büyükşehir Belediye Başkanı’nın siyasal kimlik değişimi ile söylemi arasındaki kopukluktur. Muhalefet oylarıyla seçilip iktidara geçen bir figürün, düne kadar “yol arkadaşı” olan bir ilçe belediyesini, hiçbir somut kanıt sunmadan sadece “rant ihtimali” üzerinden hedef alması, sosyolojik bir tepkiyi beraberinde getirir.
Siyasi Tutarsızlık: Düne kadar ortak projeler yürütülen, bizzat desteklenen bir belediyenin, sırf parti değişikliği sonrası “rant merkezi” ilan edilmesi, halk nezdinde inandırıcılığı zayıflatır.
Havada Kalan Suçlamalar: “Geçit yok” diyerek geleceği bloke ettiğini iddia eden Büyükşehir, aslında kendi geçmişindeki siyasi borçluluğunu (muhalif seçmen oylarını) gizlemeye çalışmaktadır. Ancak “Ranta Son” cevabı, Büyükşehir’in bu hamlesini boşa çıkararak, asıl usulsüzlüğün “saf değiştiren” tarafın yönetimsel pratiklerinde olduğunu iddia eder.
Kelimelerin Galibiyeti ve Mağlubiyeti
Sonuç olarak, “Ranta Geçit Yok” sloganı bir savunma saldırısıdır; içi doldurulmamış, şüphe uyandırarak kendi siyasi manevrasını meşrulaştırma çabasıdır. Buna karşılık “Ranta Son” söylemi bir taarruzdur; var olan düzeni işaret ederek karşı tarafın etik zeminini sarsar. Halkın oylarıyla gelen emaneti bir partiden alıp diğerine taşıyan bir iradenin, eski yol arkadaşlarını rantla suçlaması, siyasal ahlak ve dilbilimsel tutarlılık açısından kendi kendini imha eden bir süreçtir. Billboardlardaki bu savaş, sadece belediyelerin değil, “güven” kavramının hangi kelimenin altında ezildiğinin resmidir.

Ali Gençli