Kötü bir zamandayız.
Çok kötü.
İnsanlar arasında ilişkiler pamuk ipliğine dönmüş.
Yüzeysel, biçimsel.
İlişkiler yavan, yağsız ve tuzsuz bir çorba misali.
Yê yiyebilirssen.
İç içebilirsen.

Arkadaşlıkların, dostlukların, komşulukların bir ederi, bir değeri yok.
Güven yok.
Güven olmayınca sevgi ve saygı da yok.
Var görünen tümüyle sırıtmalık.
Gülüşler içten değil.
Hesapçı, önyargılı, peşin hükümlü düşünce kalıpları ile sürüyor şimdilerde insan türünün yolculuğu.
Kimsenin kimseyi gerçek anlamda sevdiği yok.
Yalan dolan üzerine ticaret, alımlar satımlar var.
Ahde vefa, emeğe saygı, iyiliğe minetarlık, anılara bağlılık… bunları hiç arama.
Herkes kaygılı, endişeli.
Kadınlar bir el işareti geliştirdiler. Yardım isteme işareti. Erkek saldırganlığından ve dümenlerinden kurtulmanın bir ümidi olarak.
Tüm meskenler- özellikle birinci katlar aslan kafesi misali demir parmaklıklarla örülü.
İnsan kendisini insandan- çalıp çırpmasından korumaya çalışıyor.
İnsanlar mutsuz ve umutsuz.
İnsanlar gergin, suratlar asık. Gülmek bu gidişle unutulan bir özellik olacak.
Sevgiden çok nefretin yaygınlığı ve egemenliği var.
Bencillik zirvede. Kendini beğenmişlik dersen furya. Narssius’un narsistliği yanımızda cüce kalır.
Bencillik tam zirvede.
Kimseyi beğenmek yok.
Herkes en iyisi ve herkes Dünyanın merkezindeki dikilitaş.

Hiçlik duygusu, yaşamın anlamsızlığı, bunalımlı ruh, depresyon, herkesin derin yalnızlığı, güvensizlik ve mutsusluk şimdiki zamanın insanının boğuştuğu haller.
Herkes okyanusun içinde ama susuzluktan çatlayacak gibi.
Herkes yaşamına anlam arayışında.

Ortaçağda insan ilişkileri bu zamana göre on kat daha sıcak ve sevecendi

Nereye gidiyor insanlık?

Doğan Karaağaç