OTUZ YEDİ GÜLÜN ŞAFAĞI

Sivas’ın bozkırında güneş, o gün her zamankinden daha ağır, daha kararsız batıyordu. Şehir, tarihin karanlık dehlizlerinden fırlayıp gelmiş ortaçağ örümceklerinin ördüğü bir ağla sarılmıştı. Engellenmemeyi fırsat bilen gece böcekleri, o zehirli karanlıklarını yanlarına alarak sokaklara dökülmüşlerdi. Kanlı elleriyle, sadece bir binayı değil, insanlığın en narin bahçesini; yani çiçekleri yaktılar.

Otuz yedi can… Her biri farklı bir renkte, farklı bir kokuda koca birer çiçekti. O gün, o dumanlı karanlıkta, bu topraklara kök salmış umudu söküp atacaklarını sandılar. Çiçekler soldu, dumanlar göğe yükseldi ama bir şey eksik kaldı hesaplarında: Işık.

Analar, feryatlarını Sivas’ın taş sokaklarına sererken; dağlardan esen rüzgâr bir fısıltı taşıdı kulaklara: “Ağlama anam, ağıtlar yakma!” Çünkü her bir çiçek, toprağa düştüğü an binlerce yeni tohuma dönüşmüştü.

Gün uzuyor, gün büyüyordu. O karanlık kara gün ne kadar hüküm sürerse sürsün, şafak her zaman en karanlık anda yırtılırdı. Karanlık yırtıldı ve otuz yedi yiğidin üzerine doğan o ışık, koca bir ülkeyi aydınlatmaya yetti. Onlar artık sadece birer anı değil, ülkenin aydınlık geleceğine açılan otuz yedi gül olmuşlardı.

Sivas’ın adı, o günden sonra bir sızı gibi kaldı dillerde. Bazıları utancından adını değiştirmek istedi, bazıları unutmak… Ama direnenlerin, kalemini ve sazını bırakmayanların bir cevabı vardı: “Gerek yok, adını değiştirme Sivas’ım. Sen İstiklalin adısın, Cumhuriyetin adısın. “

Küllerin arasından yine türküler yükselecek, yine kalemler kâğıda sevdayı ve adaleti nakşedecekti. Çünkü Edip Akbayram’ın dediği gibi; Kararmış yüreğin hiç ışığı olmaz, türküler Yanmaz. Leke şehre değil, o ateşi yakan ellere aitti. Bu yüzden, korkmadan ve boyun eğmeden aynı söz verildi bozkırın rüzgârına: “Ben sana geleceğim yine…”

O otuz yedi gülün düştüğü alanlara her bahar daha kalabalık, her şafak daha umutlu döneceğiz.