Dün mübadelenin 102. yıldönümüydü...Kuşadası Selanik Mübadilleri ve Rumeli Göçmenleri Kültür ve Dayanışma Derneği bu anlamlı gün ile ilgili hazırlıklarını çok iyi yürütmüş, kendilerini kutlarım.

Üstelik dernek kötü günler geçiriyor, mevcut yerlerinden mahkeme kanalıyla boşaltılmaları söz konusu…

En kısa zamanda derneğin bu kötü günleri atlatmasını dileriz…

Gelelim, mübadelede yaşananlara…

Benim ailemin tamamı mübadil bir aile olduğu için onları çok iyi tanıdığımı düşünüyorum.

Şöyle ifade etmem gerekir, onlar için bir çiçeğin ne kadar önemi vardı, belki bunu anlatsam yeterli olabilir.

Annemin amcalarından birinin de adı karanfil idi.

Teyzemin adı gül, diğer teyzemin gül sevim…

Benim ve bir çok kişinin bir erkeğe layık görülen karanfil ismini tuhaf bulabileceğini düşünüyorum.

Ama onlar vatanlarının kokusunu bir çiçeğin tohumunda saklayacak kadar duyarlı ve naif insanlardı.

Anneannem karanfil tohumlarını mendilinde, teyzeleri yemenilerinde Anadolu’ya getirmişti ki, her yer karanfil saksıları ile doluydu.

Ben onlar kadar çiçek seven bir toplum görmedim.

O temizlik, o sadelik, o doğaya düşkünlük, efendilik onların duruşunda saklanmıştı.

Geldikleri toprakları kalkındıran, çalışkan, dirençli insanlardı..

Hepsini saygıyla selamlıyorum.