Dün, evinin balkonundan düşerek can veren sevgili Ayça’nın Hanım Camii’nde cenaze töreni vardı.

30 civarında kadının ve Ayça’nın arkadaşlarının katıldığı sade cenaze töreni gerçekten de hazindi.

İki çelenk; biri Kuşadası Belediye Başkanı Ömer Günel’e, diğeri de Kuşadası  El Sanatlarını Kalkındırma ve Yaşatma Derneği Başkanı Saba Davidson’a aitti.

Ayça’nın annesi de el sanatları ile uğraşan, değerli bir kadınımız.

Açıkçası, dünkü cenaze töreni el sanatları stantlarının buluşması gibiydi. Onlar tıpkı bir aile olmuşlar.

Başka bir örgütlenmeye de gerek duymadıklarını görüyorum.

Üretimden doğan güç dediğimiz olay da, bu sanırım.

İlla ki; üretim, üretim, üretim…

Stantlarda çalışan kadınlarla tek tek konuştum.

Hepsi çok üzgün ve Ayça’nın talihsiz ölümü canlarını çok yakmış.

Kadınlarımızın bu hali içime çok dokundu.

Umarım kış geç gelir ve kadınlarımız Ocak ayına dek stantlarını açabilirler ve evlerine ekmek getirmenin mutluluğunu yaşarlar.

Kapalı alanlarda üretim alanları yaratılamaz mı?

Belki de kış için böyle bir alan şimdiden düşünülmeli.

Ya da kadınlarımızın ellerindeki ürünleri ihraç edebilmesinin yolu açılmalı…

Dün, Hanım Camii civarındaki bir el emeği standında, İngilizce olarak “Elle Üretilmiştir” yazısını görünce sordum, neden bunu belirtmek zorunda kaldıkları ilgimi çekmişti.

Turistlerin algısının, artık elle üretilmiş bir şeyin kalmadığı yönünde olduğunu düşününce hak verdim.

Evet, bu kadar makineleşmenin ve dijitalleşmesinin sonrasında yazmak gerekiyor.

Doğallığın, saflığın, emeğin giderek anlamını yitirdiği bir dünyadayız.

Ayça’yı da böyle bir dünyada yitirdik.