Sevgili Mehlike Hepdemir, son yıllarda çok yakın olmasa da, bir dönem en yakın dostlarımdan biri oldu.

Son dönem derken şunu kastediyorum. Sağlık sorunları nedeniyle çok yakın olamadık.

Sürekli maske ile dolaşmak zorunda olması, kalabalıklardan uzak durması gerekiyordu.

Tanıdığım dönemde çok şey paylaştık; Söke doğumlu olmamıza karşın, Söke’den tanışıklığımız yoktu.

Güzel insandı, eli çok açıktı, bütün hesapları o ödemek isterdi.

Hayatta da bütün hesapları ödeme gayreti onu yordu.

Kahve içelim, sözünü hiç unutmam.

Çok içtik ve sohbet ettik.

Genelevde çalışan kadınların SGK’lı sayılması ve prim ödeyebilmeleri için verdiği mücadele unutulmaz.

Yine Diyarbakır’da genelevde mahsur kalan kadınların sesini yurt genelinde duyuran isim de Mehlike Hepdemir idi.

Hatta bir gazete yanlışlıkla genelevde çalışan kadınları anlatmak için onun fotoğrafını kullanmış. Uzun yıllar ailesinin yüzüne bakamadığından söz ederdi… Durumu düzeltene kadar verdiği mücadeleyi aktarırdı.

Ben bunları basından takip ettiğimi söyleyince çok mutlu olurdu.

Mehlike özel biri insandı.

Hem de çok özel.

Bazen uzak kalsak da, onun ne denli özel olduğunu hep fark ettim.

Ölümünden iki üç ay önce görüştük.

Yanındaki refaketçisi ile sürekli görüştüm.

Halil teyzesinin oğluydu ve onunla çok güzel bir dostluğu vardı.

Halil’in oğlu ile ilişkisi ise gerçekten de görülmeye değerdi.

Seni hep özleyeceğim.

Güle güle Mehlike…