Danışmanlık koltuğuna oturduğum yıllarda, ne zaman bir belediye başkanının masasına “uçuk kaçık” bir proje bıraksam, hep aynı tılsımlı cümleyi fısıldardım: “Başkanım, bir şey yapmazsanız belki koltuğunuzu yitirmezsiniz ama yaparsanız şehri kazanırsınız!”
İnsan yaşadığı yere borçludur, doğru. Ama bazen bu borç; iki ilçe arasında, o meşhur “Sarı Civcivlerden” birinde, iki büklüm ayakta yol alırken ödeniyor.
Efendim, bir gezgin ruhuyla ne zaman bu sarı otobüslerden birine atlasam, mucizevi bir şekilde yer bulmuşsam hemen kitabımı açarım. Ben sayfalar arasında kaybolurken, sağa bakıyorum; telefonunda balon patlatan bir delikanlı… Sola bakıyorum; sosyal medyada memleket kurtaran bir amca…
Peki ya ayaktakiler?
Bakın burası can yakıcı. Aydın’ın sıcağında Didim’den, Kuşadası’ndan ADÜ’ye hastaneye giden teyzem, amcam; iki saat boyunca “adama göre iş” mantığıyla makam sahibi olmuş yetkililerin planlama dehası (!) sayesinde ayakta akrobasi yapıyor. Doktor kontrolüne gitmeden önce yolda bel fıtığı kontrolünden geçiyorlar sanki!
Şimdi eğri oturalım, doğru konuşalım. Madem ulaşım işini düzenleyenler “işe göre adam” seçmek yerine “adama göre koltuk” seçiyor, o halde biz de o otobüslerin içine Ali Gençli usulü bir estetik müdahale yapalım.
Şöyle kallavi, üzerinde nazikçe şu yazan bir tabela hayal edin: “KİTAP OKUYAN YOLCULARA LÜTFEN YER VERİNİZ!”
Nasıl ama? Uçuk mu? Evet. Kaçık mı? Şüphesiz!
Ama bir düşünsenize; otobüse binen herkesin elinde birer kitap… Herkes yer kapmak için değil, okumak için yarışıyor. Ayaktaki yolcu, oturanın elindeki kitabın özetini çıkarıyor. Şoför dikiz aynasından bakıp “Arka taraftaki Dostoyevski grubuna biraz yer açalım lütfen!” diye bağırıyor.
Otobüslerimiz sadece toz ve ter kokmasın; biraz da mürekkep koksun. Hem belki o zaman, ayakta ADÜ’ye gitmeye çalışan hastanın derdi, elindeki kitabın satırları arasında biraz hafifler.
Ne dersiniz? Otobüslere bu tabelayı asıp, cehaletin ve yorgunluğun tozunu alalım mı?
Çok mu uçuk- kaçık oldu? 26.02.’26

Ali Gençli