Ramazan ayı boyunca Kuşadası’nda iftar sofraları olmayan bir gün neredeyse geçmedi.

Sadece belediyeler değil, STK’lar da iftar yemeği verme yarışı içinde.

Bu belki de güzel bir şey ama çoğu ihtiyaç sahibi insanımız açık alanda, toplu yapılan bu yemeklere gelmiyor, gelemiyor, gelmek istemiyor.

Çoğu kişi; hem kendilerini medya organlarının sayfalarında görmemek, hem de sosyal ortamlarda bulunacak özgüvenleri olmadığı için katılamıyor.

Bu nedenle, yoksul ailelerin evlerine özel servis yapılmasının döneminin geldiğini düşünüyorum.

Gerçekten ihtiyaç sahibi ailelerin bir kaç ay önceden yapacağı ve gizli tutulan başvurular ile iftar yemeklerinin evlere servis edilebileceğini düşünüyorum.

Böylelikle, belki de israfın da önüne geçilir.

Cadde ve sokaklarda kurulan masalara gerek kalmadan da dayanışma gerçekleştirilir, düşüncesindeyim.

İbadetin gizli yapılması gerektiğine inanan bir dinin dayanışmayı da gizli yapması mümkün olur, böylelikle.

Ramazan ile ilgili anılarımın arasında, sadece komşuların komşulara ikramları kalmış aklımda.

Böyle devasa iftar organizasyonları çocukluğumuzda yoktu.

Üstelik benim çocukluğumda ekonomi bu kadar da bozuk değildi.

Biz sadece komşularımızdan yemek kabul eden bir milletiz.

Biraz gereksiz bir gururumuz da yok değil. Burnumuz yere düşse almayız.

Bu anlamda çoğu kişilerin iftar organizasyonlarına katılmadığına şahit oluyorum.

Kişisel olarak, iftar yemeklerinin sosyalleşme aracı haline dönüştüğünü düşünüyorum.

Birbirinin yüzünü yılda bir bile görmeyen insanların iftar yemeğinde buluştuğu ilginç bir sosyalleşme aracı.

Ben yine de, eskiden olduğu gibi evlerimizde ailelerimizle yaptığımız, komşularımıza yemek götürüp, oradan başka yemeklerle döndüğümüz günleri özlüyorum.

Bir hayli emek isteyen ama çok huzurlu iftar sofralarıydı.

Güzel günler görmüşüz çocuklar, güneşli günler….