Dünya Tiyatrolar Günü denilince; hep kapalı kapılar, süslü perdeler ve antraktlar aklımıza gelir.

Oysa, ilk çağda tiyatro açık havada oynanırdı.

Bu anlamda tiyatronun mekansız bir sanat olduğunu düşünüyorum.

Hem yer, hem de zaman kaygısının olmadığı; sokaklara taşan, taşması gereken bir sanat dalı olduğunu sanıyorum.

Ve hatta, ilk çağdaki çiçek ve böceğin arasında oynanan oyunların çok daha lezzetli olduğunu tahmin edebiliyorum.

Efes, Milet, Priene bana bu hissi çok açık bir şekilde geçirebildi.

Her ne kadar, tiyatro salonlarındaki karanlık bir büyü yaratmayı hedeflese de, ben asıl büyünün doğada olduğunu düşünenlerdenim.

Doğada ve açık alanda konsantrasyon sorunum olmadığından belki de, açık alanlarda da tiyatro izlenebileceğini ve bu alanlara yönelmenin gerektiğini savunuyorum.

Belki de çocukluğumun geçtiği Priene’e olan bağlılığımdan, belki de Efes’e hayranlığımdan, Milet’e duyduğum saygıdan. Kim bilir?

Biz coğrafya olarak açık havada tiyatro yapılacak bir iklimin çocuklarıyız.

Kapalı salonumuz elbette olmalı ama açık alanda tiyatro yapılacak alanları da talep etmeliyiz.

Kaldı ki, sözünü ettiğim Efes Antik Tiyatrosu, dünyanın en büyük tiyatro izleyici kitlesine sahip, 25 bin kişilik bir tarihi yapı.

Böyle alanlar var elimizde ama yeterince kıymetini bilmiyoruz.

Kuşadası’nda kapalı salonlarda oynanan tiyatrolardan yeterince keyif almıyorum.

Mekanlar beni büyülemiyor, konsantrasyon sorunu yaratıyor.

Bu yüzden de gitmiyorum desem, yalan olmaz.

Ama emek veren herkesi kutluyorum.

İyi ki varlar, iyi ki tiyatro var, iyi ki günümüzde yeterince popüler olmasa da izleyicisi var.

Öte yandan, Kuşadası halkının tiyatroya olan ilgisinin oluşmasında payı olan herkesi de bu güzel gün nedeniyle tebrik ediyorum.

Aslında, Güvercinada açık bir tiyatro sahnesi olarak değerlendirilebilir.

Buraya teraslar yapılarak, güzel oyunlara açılması sağlanabilir.

Umarım, bir gün bunu da görürüz.

Yapılacak çok güzel işler var.

Ama lütfen, tiyatro doğa ile iç içe olsun, doğadan koparılmasın..