Dünkü 23 Nisan tarihli ibretlik yaşamlardan beni en çok etkileyeni, madenci çocuklarının babalarının eylemlerini destekleyişleri sırasındaki gözyaşlarıydı.

Babalarının eve dönmeleri için oyuncaklarını satmaya hazır olduklarını söyleyen çocuklar, dört aydır maaşlarını alamayan babalarına böyle seslendi.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramından manzaralar denilse, ilk sırada maaşlarını alamayan işçilerin, madencilerin çocukları yer almalı.

Ardından, ülkedeki binlerce tutuklu ailenin çocukları gelmeli.

En son sıraya da, okula aç gelen çocuklarımız konulmalı.

Başından sonuna değin sıkıntılı bir çocukluk dönemi ile karşı karşıyayız.

Bir avuç mutlu azınlığın dışında, çocuklarımız sıkıntı bir dönemden geçiyor.

Kuşadası’nda da, kaldırımlarda açıkça uyuşturucunun kollarında yok olan çocuk sayısı artıyor.

Her gün önünden geçtiğimiz kaldırımlarda, başı önüne eğik, hayatla ilişkisini tamamen koparmış çocuklar görüyorum.

Kaldırımlar artık roman yazıyor.

Bu çocuklarımıza kim elini uzatacak?

Bu çocuklarımızın yitip giden hayatına kim müdahale edecek?

Bu çocuklarımıza kim güzel bir gelecek vadedecek?

Bu sorulara özne bulmakta zorlanıyorum.

Atatürk Anıtı önünde dün mutlu çocuklarımız vardı ama o kadar azdı ki.

Peki, diğer çocuklarımız 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramının ne kadar farkındaydı?
Partiler, STK’lar çelenk bırakırken geçtikleri kaldırımları görebildi mi?

Çocuklarımız kaldırımlarda, okullarda, madenci babalarının yanında ölüyor.

Bugün üstleri çıplak bir şekilde Ankara’da eylem yapan madenci babaların çocuklarından kaçımız haberdar?

Kaçımız bunları haber yapıp, yazıp, çiziyor?
Sorular uzayıp, gidiyor.