Gazetecilik, sahada öğrenilen bir meslek.

Alaylı ya da okullu olmak arasındaki farkları şöyle özetleyebilirim.

Alaylı, usta-çırak ilişkisinin güzel bir örneğidir.

Okullu, akademik bir süreçten geçerek mesleğini icra eden kişidir.

Benim için her ikisi de çok kıymetli.

Ustalarım da oldu, profesörlerden de ders aldım.

Bu ikisini harmanlamak gerçekten meslek erbabında bir farklılık yaratıyor mu, onu okuyucularım değerlendirsin.

Yine de şunu ifade etmeden geçemeyeceğim, eğitim görmüş olmanın insanda fark yaratabilmesi için bir ustaya çıraklık yapmış olmasının inanılmaz olumlu etkisi olduğunu düşünüyorum.

Ustalık; ancak deneyimle elde edilen bir birikim olduğu için, denenerek öğrenilmiş bilginin, okuyarak öğrenilmiş bilgiden daha etkili olduğunu sanıyorum.

Bu anlamda; akademik eğitim teknik bilgiyi artırsa bile, insanın doğasındaki görgüsüzlük, kaba davranış veya karakter bozukluklarını değiştiremeyeceğini vurgulayan, kökeni Fuzuli‘ye atfedilen “eğitim cehaleti alır, eşeklik baki kalır” sözünü önemsiyorum.

Günümüzde “merdiven altı gazetecilik” yapıladursun, aslında şunlar sorgulanmalı:

Bu kadar fazla sayıdaki haber sitesi, kurumsallıklarını tamamlamış yapılar mı?

Yani bir çiçekçi, börekçi, ekmekçi vergi verirken; haber sitelerinin sahiplerinin vergi kayıtları var mı?

Ekonomik durumlarını nasıl belgelemekteler?

Siyasetçilerin mal varlıklarını sorgularlarken, kendileri son bir yılda ne kadar vergi vermişler?

Kurumsal bir adresleri var mı?

Kurumsal bir iletişim numaraları var mı?

Gazetecilik, tüm bu sorulardan bağımsız olarak yapılacak bir meslek olmamalı.

Dolayısıyla, şu an Aydın ölçeğinde adını saymakla bitiremeyeceğim çok sayıdaki haber sitesi, yapmış oldukları haberlerden bağımsız bir şekilde sorgulanmaya muhtaç..

Yani çoğu eğitimli belki ama sıradan bir vatandaşın yerine getirmekte olduğu sorumlulukları acaba yerine getiriyor mu?

Buradan yetkililere sesleniyorum.

Çoğu merdiven altı haber sitelerinin arkasında kimler var?

Bu yapılar hangi amaca hizmet etmekte?