Dün Söke’den komşumuz sevgili Hülya Şanlıoğlu yeni çıkan kitabı ile ziyaretime geldi.

Günlüğümden Damlacıklar isimli kitabının “yazım aşamasından, basım aşamasına” her safhasına tanık olduğum için kitabı kendi kitabım gibi sahiplendim.

Bu hafta Perşembe Söyleşileri’nde de konuğum olacak.

Hülya gibi ne çok insan kitap yazmak istiyor ama bu hayalini erteliyor.

Onu kararlılığından dolayı kutluyorum.

Kitaplara çok fazla anlam yüklememek gerekiyor, sonuçta onlar da bizim bir parçamız.

Ama iyi bir yazarlık sürecine anlamlar yüklemek gerekiyor.

Keşke Kuşadası’nda “yazarlar evi” olsa ve bu ev kültürel etkinliklere ev sahipliği yapsa.

Örneğin, Aydın’dan gelen bir yazar gününü bu evde geçirse.

Bunu neden yazdım:

Örneğin; sevgili Hülya Şanlıoğlu, Aydın’dan gelip, Kuşadası’nda beni ziyaret etmek istediğinde hiç istemediği yerlere takılmak zorunda kalmamalı.

Dün erken yola çıktığı için beni 2 saat beklemek zorunda kaldı, vaktini nerelerde geçirdi ise, doğrusu onu beklettiğim için üzülmedim desem yalan olur.

Oysa, Kuşadası’nda “yazarlar evi” olsa vaktini çok daha iyi değerlendirebilirdi.

Çalıkuşu Evi bu amaca hizmet etmeli. Ne yazık ki bu amaca hizmet etmiyor.

Kahramanmaraş’ın Unesco Edebiyat Şehri ünvanını kazandığı ülkemizde, çok sayıda edebiyatçının yaşamakta olduğu Kuşadası’nda “Yazarlar Evi’nin” olmayışı üzücü.

Günümüzde “edebiyat turizmi” gibi bir kavram oluşuyor.

Turizm kenti Kuşadası’nda, “edebiyat turizminin” olmayışı bir handikap.

Hülya Şanlıoğlu gibi yazarlık yolculuğuna çıkmış kişilerin Kuşadası’nda gezecek, dolaşacak yer bulamayışı, bulsa bile keyfine göre bir yer olmayışı bir başka anekdot.

Sevgili Hülya Şanlıoğlu’na başarılar diliyor, Kuşadası’ndaki eksilkiği gündeme getirmek istiyorum.

Eksik çok, enerji var mı?