O çoktan virane olmuş,
Metruk, eski, taştan bir bina!
Camlar kırılmış, parçalanmış.
Doğramalar çürümüş.
Taşları direnmiş her şeye.
Neme, rüzgara,
İnsanların hor kullanmalarına,
Ve zamana!
Tarihin içinden geliyor o belli.
Bu haliyle bile,
Öyle güzel ki,
Görünce,
Sızlatıyor kalbini.
Önünde Atatürk resmi var!
1937de burada kalmış.
Egedeki askeri harekat,
Bitene dek konaklamış.
Atatürk Evi demişler ona
Çamlıkta!
Aziziye’de.
Lokomotif müzesinin tam karşısında.
Dönemeçte.
Selçuk Belediyesi çok uğraşmış,
Ve başarmış.
İki yıl mühletle,
Restorasyonu bünyesine almış.
Yapmaya hevesliler belli.
Lakin,
Çakamamışlar yedi aydır bir çivi!
Gitti mühletin dörtte biri!
Bu hevese bu gecikme,
Uymaz birbirine.
Vardır mutlaka önemli bir mazeretleri!
Restorasyon için mazeret ne ola deyince,
Ekonomi geliyor akla elbette.
Para para para!
Hayırseverler nerede?
Toplansınlar bu yerde.
Sahip çıkılsın sevgilimize,
Atamızın kaldığı ev de,
Yapalsın artık bir müze.
Dyt. Güner Erbay