Ben, sevdiğim insanları giderek daha uzaktan uzaktan izlemeye başladığım günden bu yana, şu tespitimi de bir taraflara not etmeyi ihmal etmedim.

İnsanlara ne kadar yakın olursanız olun, onların sizi gördüğü kadar varsınız, sevme yetenekleri yoksa da herhangi bir şeyi sevdiremezsiniz.

Sevmek bireysel bir eylem.

Yani şunu söyleyemezsiniz.

Seviyoruz, diyemezsiniz. Aynı şeyleri; hep birlikte, çoğul bir biçimde sevebilmek imkansız.. Farklı farklı sevgiler gelişeceğini tahmin etmek zor olmasa gerek.

O zaman Sevgililer Günü diye bir günün de olmaması gerekiyor, aslında…

Tüketim toplumunda bu tür günlerin nasıl kullanıldığını da bildikten sonra, günün anlam ve önemi de azalıyor.

Çarşı, pazar alışverişleri ve hediyelere boğulmuş yapay sevgililer.

Ne denli yüzeysel ve inandırıcılıktan yoksun.

Sevginin inandırıcı olabilmesi için ne hediyeye, ne de sözlere ihtiyacı var.

Beklentilerin çok ötesinde gelişen sevgi, gerçek sevgi değil mi?

Dün Kuşadası çarşılarında hareket yoktu. Belli ki insanlarımız da anlamış, sevginin hediyelerle bağlantılı olmadığını, biraz da ekonomik şartlardan dolayı.

Sevgisini ifade edebilmek için çok zorlanan insanlara tavsiyem, ifade etmek için uğraşmasınlar.

Anlayan anlasın…

Anlamayanlar da, neler kaçırdıklarını gün gelip anlasın.

Sevmek, bireysel bir yetenek.

Yetebilmek….

Bu güzel günü, çoğul olmadan kutlarım…