6 Şubat depremi ile ilgili anlatılanları okuyorum.

“Siyah poşetlere koyup, götürdüler”.

Bu cümle beni ta yüreğimden vuruyor.

Oldum, olası siyah poşetleri hiç sevmem.

Bir şekilde yok ederim, kullanmamaya çalışırım, evimde de tutmam, bana lanetli bir şeymiş gibi gelir.

Bakkalların, genellikle içindekilerin görünmemesi için tercih ettiği poşetlerdir bunlar.

İçki, sigara, vs gibi.

Bir insanın cansız bedeninin de siyah poşetlere konulduğunu görenler için, bu durum unutulmaz ayrıntı olmuş.

Bazı ayrıntıların sonsuza dek unutulmaması gibi.

Depremde ölenlerin yakınları da siyah poşetleri unutmayacak.

6 Şubat depreminin heykelini yapın deseler, siyah poşetlere sarılmış insan bedeni figürleri kullanılmalı düşüncesindeyim.

Kaldı ki, böyle bir heykelin yapıldığını henüz işitmedim.

Bence ülkenin her yerine 6 Şubat depremini anlatan heykeller yapılmalı.

Belki böylece bu büyük acıyı gelecek kuşaklara aktarabiliriz.

Öte yandan, heykellere karşı önyargılı zihniyet hemen buna tepki gösterecektir.

Ama zamanın durduğunu, cesetlerin siyah torbalarla taşındığını başka hangi sanat dalı bu kadar net anlatabilir ki?

Büyük bir acıyla; 6 Şubat’ta kaybettiğimiz, siyah poşetlere sarıp toprağa verdiğimiz canlarımızı saygıyla anıyorum.

Bir daha yaşanmaması dileğiyle…