Bu başlık can sıkıcı gelebilir.
Ancak ne var ki gün be gün insan türünün niceliksel olarak artığı gezegenimizde insan ilişkileri ve yaşamı konusunda iyiye gidişten söz edemiyoruz.
Her şey kötüye doğru akıyor.
Toplumlardaki kaos- karmaşa azalacağına artıyor.
Mutsuz toplumlar çoğalıyor. Stres, depresyon, bunalımlı hal, nihilizm, karamsarlık, anlamsızlık, güvensizlik, boşluk ve en çok da nüfus artıkça artan yalnızlık duygusu insan türünü içten içe tüketiyor.
Neden?
Bilgi, bilim, teknik ve teknolojilerdeki gelişmeler ve imkanlar, metanın bolluğu, ulaşım ve iletişimdeki bunca hız ve ilerleyiş, üretimdeki çeşitlilik ve zenginlik vb. bunca varken insan türü neden bunca gelişmişliğe denk düşen adaletli ve iyi düzenler kuramıyor?
Barış içinde, özgürlükçü, eşitlikçi, sömürüsüz ve zulümsüz, savaşsız bir yaşamı neden egemen kılamıyor da tüm bu kavramların tersine gelişmelere yol açıyor?
İnsan doğasının doğuştan kötücül olduğuna hiç kuşkum yok.
Bencil ve çıkarcı bir doğa.
Doğru bir bilgi ile donanmasa, iyi bir eğitime tabi tutulmasa kötücül olarak doğan her insanın primatlarla aynı davranışları geliştireceği de kesindir.
Ne kadar iyi eğitim ve ne kadar çok bilgi olursa o kadar iyi olabiliyoruz tür olarak.
İşte bütün kötü gidişin cevabı tam da bu noktada yatmakta.
İyiler az, kötüler çoktur.
İyiler her asırda dahada azalırken kötüler her asırda daha da çoğalmakta.
İyiler kötücül düzenlere kafa tuttukça budandılar. Giyotinde, darağaçlarında, ateşlerde can verdiler.
İyilerin budanması onların genetik devamlılığının da sonlanması anlamına geliyor.
İyilerin genetik devamlılığı böylece kesilirken vasatlar, kötüler, primati düzeyi taşıyanlar çığ gibi çoğaldılar.
Bu durum kötücüllerin ve dolayısıyla kötülüğün geometrik büyümesi anlamına geliyor.
Çoğalan kötücüller ve azalan iyiciller dünyasında iyi, barışçıl ve huzurlu bir dünyanın oluşması imkanı var mıdır ?
Sokrates’i Galileo’yu, Bruno’yu, Robespierre’yi, Pir sultan’ı, Deniz’i, Hallacı Mansur’u ( bir kaç örnek babında… binlerce sayılabilir) katleden, yüz binlercesini zindanlarda çürüterek genetik devamlılığını sonlandıran kötücüllüğün egemenliği iyi insanların gelişiminin önünü keser ve tıkarken vasatların, cılızların ve geri olanın önünü sonuna kadar açmıştır.
Tüm tarihte olagelen şey tümüyle bu şekildedir.

Günümüzde iyilerin azalmasına yol açan başka bir neden de iyi olanların bilinç düzeyleri gereği çocuk yapma noktasındaki davranışlarıdır.
Bir çocukla kendini sınırlayan bilinçli kesimin yanıbaşında nerdeyse bir düzineye varan çocuk üretimi ile vasatların davranışı vardır ve tarih boyunca da bu hep böyle sürmektedir.
Kötücüllüğün artarak büyümesi ve geri insan tipinin niceliksel olarak geometrik artışının kökeninde bu iki neden yatar.

Eğer bir buğday tarlasında siz çiftçi olarak en iri başaklardan en olgun ve iri taneleri toplar ve onları tohum olarak değerlendirirseniz ve bunu her hasat zamanı tekrar ederseniz gittikçe hem miktar olarak daha çok hem de habbe olarak daha nitelikli buğday elde etmiş olursunuz.
Bu yöntemi uyguladığınızda cılız, çelimsiz, sıska buğday gittikçe azalır ve ortadan kalkar.
Ama bunun tam tersini yaparsanız, iyi başakları ve habbeleri koruyamazsanız, onlar gittikçe yok olur ve cılız, çelimsiz, küçük habbelerin genel egemenliği söz konusu olur.
Bu kaçınılmaz bir sonuçtur.
İyileri yaşatmazsanız kötüler çoğalır ve toplum yaşamını da kendi geriliklerine göre dizayn ederler.
Kötülerin çoğunluğa geçtiği toplumlarda da, örneğin Amerika’da Trump gibi birinin seçilmesi kaçınılmaz olur.
İyiler azaldıkça ;
Dünyada kaosun- karmaşanın artması kaçınılmazdır.
Kabalığın, savaşların, çatışmaların gelişmesi kaçınılmazdır.
Sevgisiz bir yaşamın insan ilişkilerinde baskın gelmesi, mutsuzluğun yaygınlaşması, nefret egemen toplumların oluşması… kısacası hasta toplumların oluşması kaçınılmazdır.
Olup biten de zaten budur.
Özetle;
O güzel insanları o güzel atlara binip gitmek zorunda bırakmamalıydı insanlık.

Doğan Karaağaç