Bu yıl sevgililer gününe madencilerimizin öyküsü düştü.

Gölgesi demek istemiyorum. Gölge etmemek için.

Aynı zamanda Dünya Öykü Günü de madencilerimizin öyküsü üzerine düştü.

Tonlarca toprağın altında kalan onlarca öykü.

Ne yazık ki, ülkemizin çevre sorunlarını öyküleştirecek yazarlar, kalemler kolay yetişmiyor.

Sanılıyor ki, insan insanı severse öykü olur.

Oysa insan doğayı severse aşk olur.

Biz doğa aşkını pek tanımadığımız için, çevre sorunlarını da küçük dünyalarımızdan ibaret olarak görüyoruz. Bizim dünyalarımızın dışındaki sorunlara ise, gözümüz kapalı.

Dağlarımızı delik deşik eden talana tepki veremiyoruz.

Oysa, dağlar en büyük aşkımızdı.

Çıkılması en zor olan tepe gibiydi, aşk.

Nefesiniz yetmezse inişe geçersiniz.

Herkes sevginin zirvesinde dolaşamaz.

Öykü yazarlarımız için de hikaye aramak, zirvede dolaşmak gibidir.

Dün 9 madencimizin üzerine zirveler dolusu öykü düştü.

İşte onların öyküleri gerçek aşk öyküleri.

Değerini ve kıymetini bilemediklerimiz.

Zirvede yaşayanların kıymetinin bilineceği umuduyla.

14 Şubat Sevgililer Günü ve Dünya Öykü Günü kutlu olsun.