Günümüzdeki anne ve çocuk ilişkisi, bizim dönemimizdeki gibi değil diye düşünüyorum.

Bizim dönemimizde, anne ve çocuk ilişkisi adeta kuşaklar arasında öğrenme köprüsü gibiydi.

Örneğin, annemin beni dayımın karısına öğrenci olarak götürdüğü günleri anımsıyorum.

Yengem çok güzel kanaviçe işlerdi, annem bilmediği işlerde mutlaka bilenlere emanet ederdi bizi.

Kanaviçeyi yengemden öğrendim, sonra çok kolay geldi diğer işler.. Etamin işleri, delik işleri vs…

El örgüsünde ve dantelde öğretmenimiz ise, annemdi.

Sadece bunlar mı?

Öz bakımımızla ilgili olarak da görevlendirdiği kişiler vardı ve onları hep devrede tutardı. Sanki kuşaklar arasında bir öğrenme yarışı vardı, ben bu öğretme ve öğrenme yarışından çok keyif alırdım.

Mutfak işlerine ise göz ucuyla bakmamıza izin verir, ocağa pek geçirmezdi, yaparsak kızmazdı ama. Bu nedenle annem evde olmadığı zamanlarda ocağın başına geçer, yananları o görmeden çöpe atabilirdim.

Ben bu öğrenme köprüsünden geçtiğim için kazandığım deneyimlerin başında “sabırlı” olmamı gözlemliyorum.

Öğrenmek insana en çok sabır kazandırıyor, en az öğreten kadar.

Öğrenme köprüsünde insan kendisini ve karşısındakini anlamayı da deneyimliyor.

Öğrenme sırasında vazgeçmemek başarıyı da beraberinde getiriyor.

Annemin de bizden öğrendiği çok şeyler oldu… Biz okulluyduk, o ise doğal bir köprüydü.

Eğer kuşaklar arasındaki bu köprü ortadan kalkarsa, okulların bir önemi kalmayabilir.

Bugüne ilişkin gözlemlediklerim;  köprülerin yakıldığı, kuşaklar arasındaki öğrenmelerin azaldığı tarihsel bir dönemin yaşandığı….

Ben bu köprülerin yeniden inşasından yanayım.