Sevgili Mehlike Hepdemir’in cenazesinin diğer cenazelerden farkının olması son derece doğal.

Hayatı boyunca kadın dernekleri içinde mücadele vermiş bir ismin cenazesinde her kesimden kadın vardı.

İşçi, köylü, çalışan, çalışmayan, memur, emekli, üretken, sağcı, solcu, Türk, Kürt, Alevi, Sünni her renkten kadın cenaze töreninde vardı.

Başı açık, kapalı, inanan, inanmayan kadınlar Mehlike’nin cenaze töreninde toplandı.

Dini törenlerde elbette bir takım ritüellere uyulmalı.

Ama cami avlusunun açık, kamusal alan olduğu da unutulmamalı.

Bu anlamda sevgili Mehlike Hepdemir için düzenlenen cenaze töreninin üzerinde çok konuşmaktansa, cenaze törenini eleştirmekten ya da savunmaktan ziyade şu sorulara cevap verilmesini istiyorum.

Yaşarken kadınlarımıza ne kadar sahip çıkıyoruz?

Kendi dinimize, inancımıza, mezhebimize, siyasi görüşümüze uygun olmayan kadınlara bakış açımız nedir?

İşçi, köylü, üreten, üretmeyen, yoksul, eğitimli, eğitimsiz kadına bakış açımız aynı mı?

Yoksa belirli bir siyasi eğilimin saflarında yer almak için mi mücadele ediyoruz?

Bence sorgulamamız gereken de bu.

Önemli olan camide değil, hayatta ön safta yer alabilmek…

Biz kadınlar hayatta yani sahada ön safta mıyız?

Sevgili Mehlike’yi sevgiyle anıyorum.

Ön safta da olsam anıyorum, arka safta da olsam anıyorum…