“Özlem Çerçioğlu’nun basın ordusu” ifadelerimin de yer aldığı dünkü yazım, bazı çevreleri rahatsız etmiş.

Neden rahatsız olduklarını aslında çok iyi anlıyorum.

Savunmaya çalıştıkları durumlar gerçekten de sıradan bir gazeteci için en zor savunulacak şeyler.

Örneğin, bir siyasetçinin A partisinden onun tam da zıttı olarak değerlendirilen B partisine geçmesi halka ve seçmene açıklanması en zor işlerden biri.

Çerçioğlu, eğer AK Parti’ye değil de sisteme muhalif bir partiye geçseydi, bu kadar eleştiri almazdı.

Siz, 20 yıldan daha aşkın bir süre eleştirdiğiniz bir partiye geçerseniz, elbette algınız yerle bir olur.

Çerçioğlu’nun da algısı, bu şekilde dibi gördü diyebiliriz.

Ancak, bütün bunlara karşın, hala gerçekleri kabul etmeyen ve Çerçioğlu’na körü körüne hizmet eden bir basın ordusunun varlığı da inkar edilemez.

Dünkü yazımda da bunun altını çizdim.

Ben, geçmişte AKP’de değil diye Çerçioğlu’nu yerden yere vuranlardan değilim.

CHP’de olmasına karşın, yine CHP’li biri olarak eleştirdiğim Çerçioğlu, AKP’de de aynı klasik siyasetini yürütmekte. Yaptığı hiçbir işin hesabını vermemekte, verememekte.

Şimdi diyeceksiniz ki, “kimse yoğurdum ekşi demez.”

Haklısınız, bizim ülkemizin siyasetçilerinin en zayıf noktası da bu.

Bunu da açık açık kabul ediyorum.

Tamam kardeşim sizin yoğurdunuz ekşi değil.

Ama lütfen anlayın artık…Bu yoğurdu artık yemek istemeyen veya üfleyerek yiyen büyük bir halk kitlesi var.

Benim de dünkü yazımda anlatmak istediğim buydu.

Sayın, basın ordusu;

Halkımız artık bu yoğurdu yemek istemiyor.

Yiyenler de üfleyerek yiyor.

Belki bu şekilde yazarsam, o çok değerli basın ordusu olarak anlarsınız.

Aslında gerçekten sahada olsanız daha iyi anlarsınız.

Kapalı kapılar ardından bu kadar oluyor, demek ki.

Sizi çok iyi anlıyor, çalışmalarınızda başarılar diliyorum…